“आम्ही हे नाटक तेव्हा आणले जेव्हा आम्हाला महाविद्यालयीन स्तरावरील नाटक स्पर्धेत प्रवेश घ्यायचा होता कारण आम्ही सर्वजण अमिताभ बच्चनचे चाहते होतो आणि आम्हाला या सर्व चाहत्या-आधारित उत्साहाने काहीतरी करायचे होते. ते 10 वर्षांपूर्वी होते. वर्षानुवर्षे, स्क्रिप्ट अर्थातच सुरेख झाली आहे,” असे दिग्दर्शक अभिषेक दवे यांनी सांगितले.ते म्हणाले की बच्चन यांच्यासोबतचे नातेसंबंध नॉस्टॅल्जियाच्या पलीकडे गेले आहेत, त्याऐवजी सिनेमाच्या माध्यमातून तयार झालेल्या सामायिक सांस्कृतिक स्मृतीमुळे आकाराला आले आहे. “मी 40 वर्षांचा आहे, बाकीचे कलाकार आणि क्रू, त्यापैकी सुमारे 23, त्यांच्या वयाच्या 30 च्या दशकात आहेत. आपण सर्व त्याचे चित्रपट पाहत मोठे झालो आहोत आणि एक व्यक्ती म्हणूनही त्याचा अभिनेता आणि मनोरंजनकर्ता म्हणून आपल्यावर खूप प्रभाव पडला आहे. आम्ही त्याला आमच्या स्वतःपैकी एक म्हणून दावा करतो.”तो म्हणाला, ही ओळख सुपरस्टारसोबतच्या अनोख्या भारतीय नात्याला प्रतिबिंबित करते. “आम्ही त्याला कधीच भेटलो नाही, पण तो मित्र असल्याप्रमाणे त्याच्याबद्दल बोलतो. आणि हे फक्त आपणच नाही. मला वाटते की ही बच्चनच्या चाहत्यांसाठी एक गोष्ट आहे, जे त्याच्याशी अशा हृदयस्पर्शी ओळखीने चर्चा करतात,” डेव्ह म्हणाले.त्याच्या मुळाशी, हिरो एक भ्रामकपणे साधी कथा सांगतो. “बच्चनची खूप मोठी फॅन असलेल्या मुलीला मुलगा कसा प्रपोज करण्याचा प्रयत्न करतो याबद्दल आहे. म्हणून तो स्वत: स्टाईल करण्याचा निर्णय घेतो, बच्चनसारखे बोलतो आणि 80 आणि 90 च्या दशकातील चित्रपटांमध्ये बच्चनने नायक म्हणून ज्या गोष्टी केल्या होत्या, त्या गोष्टी करण्याचा निर्णय घेतो,” दवे म्हणाले, ज्या काळात बच्चनने बॉलीवूडचा “अँग्री यंग मॅन” ही पदवी मिळवली त्या काळाचा संदर्भ दिला.निर्मिती सिनेमॅटिक मेमरी पासून जोरदारपणे काढते. “नाटकातील बहुतेक संवाद चित्रपटातील त्याच्या प्रतिष्ठित ओळींवर आधारित आहेत परंतु वेगळ्या संदर्भात सेट केलेले आहेत, ज्यामुळे ते एक प्रकारचे व्यंग्य बनते,” दिग्दर्शक म्हणाला. नायक जंजीर आणि दीवार यांसारख्या चित्रपटांतील प्रतिष्ठित ओळी देतो, ज्यामुळे प्रेक्षक झटपट गुंजतात.तरीही हे नाटक जाणीवपूर्वक कालबाह्य झालेल्या वीरतेवर प्रश्नचिन्ह निर्माण करते. “आमच्यापैकी कोणीही विषारी पुरुषत्वाला माफ करत नाही. गेल्या 45 वर्षात कल्पना बदलल्या पाहिजेत त्याप्रमाणे. 10 वर्षांपूर्वी लिहिलेल्या आणि सादर केलेल्या नाटकातही, विषारीपणामुळे मुलगी त्या मुलाला सोडून जाते. ती सहन करणार नाही. एक नायक असा असतो जो सर्व लोकांचा आदर करतो,” डेव्ह म्हणाले.एका दशकानंतर, हिरो एक श्रद्धांजली आणि समीक्षक आहे, बच्चनच्या पौराणिक प्रतिमेचा वापर भूतकाळाचे गौरव करण्यासाठी नाही तर आधुनिक प्रेक्षक शेवटी नायक काय बनवते हे पुन्हा परिभाषित करण्यास तयार आहेत का हे विचारण्यासाठी.
