पुणे: मानवरहित प्रणाली आणि उच्च-तंत्रज्ञान सेन्सर्सद्वारे परिभाषित केलेल्या लँडस्केपमध्ये आधुनिक युद्धकला वेगाने विकसित होत असताना, भारतीय लष्कराचे नवीन “सॅपरस्काउट 2.0” त्याच्या शस्त्रागारात वेळेवर भर घालणारे आहे. हे स्वदेशी विकसित मानवरहित ग्राउंड व्हेईकल (UGV) विशेषत: जमिनीच्या ऑपरेशन्समधील तीन सर्वात धोकादायक कार्ये हाताळण्यासाठी डिझाइन केलेले आहे – खाण शोधणे, टोपण आणि पाळत ठेवणे. या उच्च-जोखीम भूमिका स्वयंचलित करून, प्लॅटफॉर्म ऑपरेशनल कार्यक्षमता आणि सैनिक सुरक्षा या दोन्हीमध्ये महत्त्वपूर्ण झेप देते.कॉर्प्स ऑफ इंजिनियर्स (7 इंजिनियर रेजिमेंट) चे मेजर राजप्रसाद आरएस यांनी या घरगुती तंत्रज्ञानाच्या विकासाचे नेतृत्व केले, हे सुनिश्चित करून की ते भारतीय सैन्याच्या विशिष्ट मागण्या पूर्ण करते. हे वाहन नुकतेच पुण्यातील “जय से विजय” सेमिनारमध्ये वैशिष्ट्यीकृत करण्यात आले होते, हेडक्वार्टर सदर्न कमांडने अत्याधुनिक संरक्षण नवकल्पनांचे प्रदर्शन करण्यासाठी आयोजित केलेल्या कार्यक्रमात. बहु-उपयोगिता, सर्व-भूप्रदेश मानवरहित प्लॅटफॉर्म म्हणून डिझाइन केलेले, UGV भारतीय सैन्याच्या चिरस्थायी आव्हानांपैकी एक – खाणी शोधणे आणि निष्प्रभावी करणे आणि सैनिकांना धोक्यात न आणता सुधारित स्फोटक धोके हाताळते.खाण शोधणे आणि मार्ग क्लिअरन्स भूमिकांसाठी सुसज्ज, UGV अभियंता युनिट्सना दूरस्थपणे खाण टोपण शोधण्याची परवानगी देते, विशेषत: स्पर्धात्मक आणि प्रतिकूल वातावरणात.“आधुनिक संघर्षांमध्ये, विशेषत: उच्च-उंचीचे प्रदेश, वाळवंट आणि सीमावर्ती भागात जेथे भूप्रदेश आणि दृश्यमानता अनन्य आव्हाने उभी करतात तेथे टोपण आणि पाळत ठेवणे हे केंद्रस्थानी आहे. वाहन पर्यावरणीय संवेदना आणि अडथळे शोधण्याच्या यंत्रणेसह सुसज्ज आहे, ज्यामुळे सैन्य आणि यांत्रिकी स्तंभांना पुढे चालवता येते,” राजप्रसाद यांनी सांगितले. सतत ग्राउंड-लेव्हल पाळत ठेवण्याच्या क्षमतेसह, UGV फॉरवर्ड एरियामधून रिअल-टाइम डेटा रिले करून परिस्थितीजन्य जागरूकता वाढवते. शत्रूच्या हालचाली ओळखण्यासाठी, असुरक्षित भागांवर लक्ष ठेवण्यासाठी आणि पारंपरिक आणि उप-पारंपारिक ऑपरेशन्समध्ये मार्ग सुरक्षित करण्यासाठी ही क्षमता महत्त्वपूर्ण आहे.सैनिकी नियोजक सॅपरस्काउट 2.0 ला मानवरहित-मानव रहित टीमिंग (MUM-T) साठी एक महत्त्वाची संपत्ती म्हणून पाहतात, हा एक सिद्धांत आहे जो मानवरहित प्लॅटफॉर्मला पायदळ आणि यांत्रिक सैन्यासह एकत्रित करतो.“युजीव्हीला सैन्याच्या पुढे तैनात करून, कमांडर प्रारंभिक संपर्क, ॲम्बुश डिटेक्शन किंवा माइनफील्ड ओळख दरम्यान होणारी जीवितहानी कमी करताना कारवाई करण्यायोग्य बुद्धिमत्ता गोळा करू शकतात,” अधिकारी म्हणाला. पाळत ठेवण्याच्या भूमिकांव्यतिरिक्त, प्लॅटफॉर्म पेलोड कॅरेज, अपघातग्रस्त निर्वासन आणि मिशन-विशिष्ट मॉड्यूल्सच्या एकत्रीकरणासाठी कॉन्फिगर केले जाऊ शकते, ज्यामुळे ते ऑपरेशनल परिस्थितींमध्ये अनुकूल बनते. त्याचे मॉड्युलर आर्किटेक्चर भविष्यातील शस्त्रास्त्र प्रणाली किंवा काउंटर-ड्रोन पेलोड्सच्या एकत्रीकरणास देखील अनुमती देते, त्याच्या रणांगण उपयुक्ततेचा विस्तार करते.Sapperscout 2.0 हा मेजर राजप्रसाद यांनी विकसित केलेला 12वा नवोन्मेष आहे, त्यांच्या पूर्वीच्या चार प्रणाली भारतीय सैन्यात आधीच सामील झाल्या आहेत. अधिका-यांनी सूचित केले की UGV ने नजीकच्या भविष्यात प्रात्यक्षिकापासून ऑपरेशनल शोषणाकडे वाटचाल करून अशाच मार्गाचे अनुसरण करणे अपेक्षित आहे.“हा एक विशेष अंतर्गत प्रकल्प आहे आणि त्यानंतरच्या टप्प्यात ऑपरेशनल आवश्यकतांनुसार आणखी बदल केले जातील. या टप्प्यावर, आमच्यासाठी जे महत्त्वाचे होते ते आमचे इनहाऊस उत्पादन विकसित करणे होते. त्यामुळे मूलभूत संशोधन आणि विकास यशस्वीरित्या पूर्ण झाला आहे. अधिकृत इंडक्शन आणि मास मॅन्युफॅक्चरिंगपूर्वी वेगवेगळ्या परिस्थितीत अनेक चाचण्या केल्या जातील,” मेजर राजप्रसाद म्हणाले.सेमिनार दरम्यान, संरक्षण कर्मचारी प्रमुख जनरल अनिल चौहान आणि GOC-इन-C दक्षिणी कमांड लेफ्टनंट जनरल धीरज सेठ यांनी ऑपरेशनल सज्जता मजबूत करण्यासाठी आणि संरक्षणातील आत्मनिर्भरताचे राष्ट्रीय दृष्टीकोन साध्य करण्यासाठी स्वदेशी नवकल्पनांच्या महत्त्वावर भर दिला.धोके विकसित होत असताना आणि मानवरहित टोही आणि खाण युद्ध उपायांची मागणी वाढत असताना, Sapperscout 2.0 सारख्या प्रणाली भारतीय सैन्याच्या दृष्टिकोनामध्ये निर्णायक बदल अधोरेखित करतात- रणांगणातील वर्चस्व वाढवताना सैनिकांचे संरक्षण करण्यासाठी स्वदेशी तंत्रज्ञानाचा उपयोग करून. तसेच, हे आपल्या घरातील यंत्रणा हाताळण्यासाठी फील्ड सैन्याला आत्मविश्वास देते. केवळ एका विशिष्ट पद्धतीने हाताळल्या जाणाऱ्या आणि ऑपरेट केल्या जाणाऱ्या आयात केलेल्या सिस्टीमच्या विपरीत फील्डच्या गरजेनुसार ते बदलले जाऊ शकते, ”अभियंता कॉर्प्समधील वरिष्ठ लष्करी अधिकाऱ्याने सांगितले.
