नवी दिल्ली:
ट्रेन पकडण्याचा प्रयत्न करीत असताना दिल्लीच्या माणसाला त्याच्या आयुष्यातील 45 मिनिटांचा सर्वात फरक होता, परंतु दयाळू कृत्यांमुळे त्याला सामोरे जावे लागले.
एक्स वरील एका पोस्टमध्ये, श्री. शुभ यांनी स्पष्ट केले की त्याला दिल्ली कॅन्टोन्मेंट रेल्वे स्थानकातून ट्रेनमध्ये जावे लागले कारण ते “वडिलांचा वाढदिवस” होता आणि त्याने “त्याला वचन दिले होते
त्याने एक ऑटो घेतला ज्याने १ 150० रुपये उद्धृत केले पण मी ते १ 130० रुपयांवर दिले आणि आम्ही निघालो. “
“मी दिल्लीत असंख्य ऑटो घेतल्या आहेत, परंतु यामुळे मी कधीच येताना पाहिले नाही,” त्यांनी लिहिले.
श्री शुभ यांनी आपल्या पोस्टमधील ऑटो ड्रायव्हरचे वर्णन केले “एक मध्यम-सज्ज माणूस, एक मौस्साचे, लांब केस आणि जाड हरियानवी खाते” आणि त्यांनी “गाड्यांविषयी संभाषण केले.”
तथापि, जेव्हा “स्टेशनवर ऑटो खेचला गेला” तेव्हा “काहीतरी वाटले”. श्री शुभ यांना लवकरच कळले की ते दिल्ली कॅन्ट नसून नवी दिल्ली रेल्वे स्टेशन आहे.
श्री शुभ यांनी लिहिले, “सकाळी: 10.१० वाजता-जेव्हा माझी ट्रेन नवी दिल्लीतील विभाग होती.”
“दिल्ली कॅन्ट येथे सकाळी: 3 :: 38 वाजता नियोजित होते. मी माझा फोन बाहेर काढला. Google नकाशे तेथे पोहोचण्यासाठी 30 मिनिटे 30 मिंटर्स दर्शविते. मला संधी नाही,” तो म्हणाला.
घाबरून गेलेला, तो डिलि कॅंट येथे सोडण्यासाठी ऑटो ड्रायव्हरसह कृपया. ड्रायव्हरने सांगितले की ते 15 किमी अंतरावर आहे आणि त्याच्या वाहनात इंधन नाही. लवकरच, “दयाळूपणाच्या कृत्याने सर्व काही बदलले,” तो म्हणाला.
ड्रायव्हरने आणखी एक ऑटो थांबविला आणि “ड्रायव्हरला मला घेण्याची विनंती केली.” अॅपद्वारे ऑटो राखून ठेवलेल्या तिच्या 60 च्या दशकातील एक महिला वाहनात सुस्त होती.
श्री. शुभ यांनी “माझ्या आवाजातील निराशेचा पुरावा” स्पष्ट केल्यानंतर त्या महिलेने सुरुवातीला संकोच केला परंतु त्यास दिले.
ते चालत असताना, ती स्त्रीने त्याला पुनर्वसन करत राहिलो, असे म्हणत, “चिंटा मॅट कारो, टाइम से पहंच जोगे (काळजी करू नका, आम्ही वेळेवर आणू).
तो म्हणाला की स्त्रीची उबदारपणा आणि काही शब्दांनी हेमला आराम मिळतो. ते म्हणाले, “शेवटी ऑटोने सकाळी: 3: 9 at वाजता स्टेशनच्या बाहेर स्टॉपवर दाखवले,” तो म्हणाला.
श्री शुभ यांनी पुनरावलोकन केले तेव्हा दुसर्या ऑटो ड्रायव्हरने 500 रुपये घेण्यास नकार दिला
त्याने जोडले की “पाय ट्रेनच्या चरणात खाली उतरत असताना” ट्रेन हलू लागली. मला वाटले की “मला नुकताच अनुभव मिळालेल्या सर्व दयाळूपणाबद्दल दिलासा आणि कृतज्ञ आहे.”
आपल्या पदाचा समारोप करीत श्री. शुभ म्हणाले की, दयाळूपणे दाखवण्याचा तो नेहमीच प्रयत्न करीत आहे, अगदी ज्याने बॉलिवूड केले नाही. ते म्हणाले, “जेव्हा तुम्हाला जगाला सांगितले जाते तेव्हा जगाला तुमच्याशी दयाळूपणे वागण्याचा मार्ग सापडतो,” तो म्हणाला.
“कहान जाना है भाईया?” ऑटो ड्रायव्हरने विचारले.
“दिल्ली कॅन्ट,” मी उत्तर दिले.
संकोच न करता तो म्हणाला, “चालू.”
मी भाड्याने विचारले. त्याने ₹ 150 उद्धृत केले, परंतु मी ते ₹ १ ₹ ० पर्यंत खाली आणले आणि आम्ही निघालो.
मी दिल्लीत असंख्य ऑटो घेतल्या आहेत, परंतु यामुळे मी कधीही अनागोंदीला कारणीभूत ठरलो…
– शुभ (@kadaipaneeer) 2 मार्च, 2025
“दिल्लीत अशा दयाळूपणाच्या कृत्यावर विश्वास ठेवणे फार कठीण आहे,” असे कथेवर प्रतिक्रिया देणार्या एका व्यक्तीने सांगितले.
दिल्लीत दयाळूपणे वागण्यावर विश्वास ठेवणे फार कठीण आहे.
– सुंदरडीप – व्होल्क्लब (@वॉल्क्लब) 2 मार्च, 2025
दुसर्याने लिहिले, “एकदा मला आनंद झाला.”
मला आनंद झाला. मी ते माझ्याकडे ठेवले आणि कृतज्ञ झालो, कारण तेथे नाही @एक्स त्या काळात.
– डॉ. सॉरगॅझम ???? (@चुरंटोर) 2 मार्च, 2025
“युनिव्हर्सचे सीसीटीव्ही नेहमीच चालू असतात, आपण उजवीकडे असता, विश्व नेहमीच योग्य लोकांना मदत करतात,” दुसर्याने टीका केली.
विश्वाचे सीसीटीव्ही नेहमीच चालू असतात, आपण उजवीकडे असाल, विश्व नेहमीच योग्य लोकांना मदत करते
– कल्पेश धारोड (@काल्पशधारोड) 2 मार्च, 2025
गेल्या वर्षी, दिल्लीच्या दुसर्या व्यक्तीने दयाळूपणाची अशीच कहाणी सामायिक केली – जेव्हा एखाद्या अनोळखी व्यक्तीने आपल्या आईचा हरवलेला फोन परत केला. निर्मन विहारमधील व्ही 3 एस मॉलमध्ये, त्या माणसाच्या बहिणीने चुकून पार्किंगमध्ये त्यांचा फोन सोडला. थिएटाच्या आत स्थायिक झाल्यानंतर ते बेपत्ता झाल्याचे त्यांना समजले.
काळजीत, त्यांनी फोनला कॉल केला. त्यांच्या रिलीफला, एक अनोळखी उत्तर, ते परत देण्याचे आश्वासन. माणूस आणि त्याची परिषद कारकार्डोमा येथील क्रॉस रिव्हर मॉलकडे धाव घेतली, जिथे अनोळखी लोक आहेत.
त्यांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवता येईल याची खात्री नसल्याचा विचार केला, जेव्हा तो माणूस – ए झुलेवाला (स्विंग विक्रेता) – फोन सोपविला आणि कोणतेही बक्षीस नाकारले, केवळ कौतुकाचे एक छोटेसे टोकन स्वीकारले.
