पुणे : गेल्या सात वर्षांपासून माधुरी जामदार (५५) हिने तिच्या कॅलेंडरमध्ये सात दिवसांची विशिष्ट चौकट जपली आहे. वेळापत्रक जाहीर झाल्यापासून तिची तयारी सुरू होते. तिच्या सहा जवळच्या मैत्रिणींसोबत ग्रुप कॉल्स होतात आणि त्यांचे नियमित संध्याकाळी चालणे त्वरीत ॲनिमेटेड स्ट्रॅटेजी सत्रात बदलते.गटातील नोकरदार महिला महिना अगोदर रजेसाठी अर्ज करतात. गृहिणींसाठी, कुटुंबे पुढे येतात — या पवित्र आठवड्यात त्यांचे स्वतःचे दुपारचे जेवण गरम करणे आणि घरगुती व्यत्यय येणार नाही याची खात्री करणे. शेवटच्या क्षणी गोंधळ टाळण्यासाठी, प्रत्येक तपशील काळजीपूर्वक नियोजित केला जातो: वेळेच्या स्लॉटवर चर्चा केली जाते, प्रवास निश्चित केला जातो आणि ठिकाणे मॅप केली जातात.
वेळापत्रक, पाण्याच्या बाटल्या, शाल आणि आरामदायी पादत्राणांनी सशस्त्र, जामदार आणि तिचे मित्र पुणे आंतरराष्ट्रीय चित्रपट महोत्सवात (PIFF) उतरले, जागतिक संस्कृतीचा अनुभव घेण्याचा आणि सिनेमाद्वारे विजय मिळवण्याच्या उत्साहाने.या वर्षी, PIFF च्या 24 व्या आवृत्तीने (15 ते 22 जानेवारी दरम्यान आयोजित) त्याच्या तीन मुख्य ठिकाणी एक स्पष्ट ऊर्जा आणली आहे: ई-स्क्वेअर, PVR पॅव्हेलियन मॉल आणि नॅशनल फिल्म आर्काइव्ह ऑफ इंडिया (NFAI). चाहत्यांनी उशीरा मित्रांना कॉल केल्याचे आवाज आणि प्रकाशयोजना निवडी, वर्णनात्मक आर्क्स आणि काही चित्रपट का गुंजले तर काही गलबलून गेले यावर तीव्र वादविवादाने कॉरिडॉर जिवंत आहेत. लांब, नागमोडी रांगांमध्ये, एक शांत चिंता रेंगाळते कारण दर्शकांना आश्चर्य वाटते की ते पुढील स्क्रीनिंगसाठी कट करतील का. मंगळवारी पुण्याच्या लोकसंख्येचा जोशपूर्ण मिलाफ होता. बॅगी कपड्यांतील तरुण सिनेफिल्सच्या गटाने अलीकडील स्क्रीनिंगबद्दल मोठ्या आवाजात गप्पा मारल्या; कोणीही त्यांना ढकलले नाही. जवळच, खादी कुर्ते आणि ऑक्सिडाइज्ड ज्वेलरी घातलेली एक जुनी पिढी शांतपणे वाट पाहत होती, काही कार्यक्रमाचा अभ्यास करत होते तर काही फक्त “खोली वाचत” होते. जामदार यांनी टिपणी केली, “यावरून हे दिसून येते की PIFF हा केवळ चित्रपट महोत्सव का आहे. “हे कल्पना आणि पिढ्यांचे एकत्रीकरण ठिकाण आहे. पुणे ही महाराष्ट्राची सांस्कृतिक राजधानी का आहे याची आठवण करून देते.” रवींद्र सिंग चौहान, बीएम गुप्ता आणि केजी तुलसानी यांच्यासाठी, पीआयएफएफने त्यांची सेवानिवृत्तीची वर्षे पूर्ण करण्याचा एक मार्ग म्हणून सुरुवात केली. त्यांना लवकरच समजले की ते बरेच काही देऊ करते. चौहान म्हणाले, “आम्ही सहसा जे पाहतो आणि येथे काय दाखवले जाते ते जग वेगळे आहे.” “आम्ही नवीन संस्कृती आणि थीम शोधत आहोत ज्यांचा आम्ही यापूर्वी कधीही विचार केला नाही,” गुप्ता पुढे म्हणाले. PIFF जगाला पुण्यात आणत असताना, ते स्थानिक प्रतिभेसाठी एक महत्त्वाचे लॉन्चपॅड म्हणूनही काम करते. गेल्या वर्षी महाराष्ट्र शासनाचा ‘संत तुकाराम’ सर्वोत्कृष्ट आंतरराष्ट्रीय मराठी चित्रपट पुरस्कार जिंकणारा सांगलाचा दिग्दर्शक रावबा गजमल मंगळवारी प्रेक्षक म्हणून परतला. “आमच्यासारख्या नवीन चित्रपट निर्मात्यांना अनेकदा आंतरराष्ट्रीय महोत्सवांना चित्रपट पाठवण्यासाठी निधीची कमतरता असते,” गजमल म्हणाले. “पीआयएफएफ येथे एक जागतिक व्यासपीठ प्रदान करतो. गेल्या वर्षीच्या आमच्या विजयामुळे आम्हाला सांगाला इतर राष्ट्रीय आणि आंतरराष्ट्रीय सर्किटमध्ये नेण्यात मदत झाली. असे महोत्सव नवोदित मराठी चित्रपट निर्मात्यांसाठी जीवनदायी असतात.” हा उत्सव त्याच्या सर्वात तरुण उपस्थितांच्या दृष्टीकोनांना देखील आकार देत आहे. प्रथमच भेट देणारे वैभव मिसाळ आणि संकेत मिटकर, अनुक्रमे वाणिज्य आणि अभियांत्रिकीचे विद्यार्थी, झेक प्रजासत्ताक आणि स्लोव्हाकिया येथील वेव्ह्ज हा चित्रपट पाहून खूप प्रभावित झाले. “आम्ही ज्या हॉलीवूड किंवा बॉलीवूड चित्रपटांमध्ये मोठे झालो त्यापेक्षा दिग्दर्शन आणि कथाकथन खूप वेगळे आहे,” मिटकर म्हणाले. “परंतु यामुळे आम्हाला जाणवले की मूलभूत मानवी भावना सार्वत्रिक आहेत. Waves मध्ये, विद्यार्थी मुक्त भाषणासाठी क्रांती घडवून आणतात — हा असा संघर्ष आहे ज्याशी कोणताही विद्यार्थी, कुठेही, संबंधित असू शकतो. सामाजिक कंडिशनिंग आपल्याला बदलू शकते, परंतु आमची मूळ मूल्ये तशीच राहतात.” कार्यक्रमाच्या भावनेचा सारांश देताना, जयंत पाठक, निवृत्त उच्च माध्यमिक शिक्षक आणि PIFF नियमित, यांनी नमूद केले की चित्रपट हे अंतिम शैक्षणिक साधन आहे. पाठक आपल्या विद्यार्थ्यांना दाखवण्यासाठी NFAI कडून रील उधार घेत असे, त्यांची क्षितिजे विस्तृत करण्याच्या आशेने. ते म्हणाले, “चित्रपट मूर्त आणि संरचित असले तरी ते अनेकदा आपल्याला सर्वात अमूर्त सत्याकडे घेऊन जातात,” तो म्हणाला. “मानवी कल्पनाशक्तीला चालना देण्यासाठी ते कदाचित सर्वात शक्तिशाली मार्ग आहेत.”
