पुणे : सवाई गंधर्व भीमसेन महोत्सवात गुरुवारी अमेरिकन सॅक्सोफोनिस्ट जॉर्ज ब्रूक्स आणि सतारवादक कृष्णा भट्ट यांनी राग चारुकेशीने दोन जग एकत्र आणले.“कृष्णा आणि मी चकचकीत गोष्टी दाखवत नाही किंवा खेळत नाही. सुसंवाद शोधण्यासाठी आम्ही एकत्र सुंदर आवाज तयार करण्याचा प्रयत्न करीत आहोत. आम्ही एकमेकांचे ऐकतो, आम्ही एकमेकांना आधार देतो, आम्ही एकमेकांचे कौतुक करतो. त्यामुळेच संगीताचा श्वास घेतो,” ६९ वर्षीय ब्रूक्स म्हणाले. तबल्यावर ओझास अधिया यांच्यासोबत ब्रूक्स आणि भट्ट यांचा क्रम उंचावणारा होता. भारत आणि तिचे संगीत ब्रूक्सच्या संगीत जीवनाच्या प्रत्येक अध्यायात दिसून आले आहे-कधी शांतपणे, कधी नाटकीयपणे, परंतु नेहमीच खोलवर. जेव्हा त्याची पत्नी (तेव्हाची मैत्रीण) भारतात आली तेव्हा तो तिच्यासोबत सामील झाला आणि त्याने भारतीय संगीताचा प्रयत्न सुरू केला. “19 व्या वर्षी मी पाश्चात्य संगीताचा (जॅझ) गांभीर्याने अभ्यास करत होतो आणि एके दिवशी मला भारतीय शास्त्रीय संगीत ऐकायला मिळाले आणि त्यामुळे माझे मन आणि हृदय उजळले,” ब्रूक्स म्हणाले.तो कॅलिफोर्नियाला गेला जिथे त्याची पत्नी मिल्स कॉलेजमध्ये शिकत होती. “त्यांनी पंडित प्राण नाथ (किराणा घराण्याचे गायक) यांना शिकवण्यासाठी आमंत्रित केले होते आणि त्यामुळे सर्व काही बदलले. माझ्या पत्नीला भारतात शिकण्यासाठी फेलोशिप मिळाली आणि मला सोबत आणले. गुरुजी आणि मी खूप जवळ आलो. रागांचे व्याकरण शिकण्यासाठी मी दररोज पहाटे चार ते पाच वाजता षडज-पंचमचा सराव करण्यासाठी उठलो,” तो म्हणाला.45 वर्षांपूर्वी, त्याच सुमारास त्यांची भट्ट यांची भेट झाली. “फक्त त्याला ऐकून त्याच्या सितारने एक अविश्वसनीय जग निर्माण केले, ध्वनीचे एक संपूर्ण क्षेत्र मी कधीही अनुभवले नव्हते. वाद्य तल्लख आहे. परंतु कृष्णाजींसारख्या संवेदनशील, संगीतमय आणि भक्ताच्या हातात ते जादुई बनते.”ब्रूक्सने आपले जीवन भारतीय शास्त्रीय संगीतासह जॅझचे मिश्रण करण्याच्या कलेसाठी समर्पित केले आहे. “मी पाश्चात्य संगीत आणि भारतीय संगीत – या दोन मार्गांवर चालत असलो तरीही – मी सतत शिकत आहे. कृष्णा, झाकीर हुसेन आणि हरिप्रसाद चौरसिया यांसारख्या लोकांशी जोडले गेल्याने मी धन्य आहे,” तो म्हणाला.
