माफक पार्श्वभूमीतून आलेले, शुक्ला 2006 मध्ये भारतीय हवाई दलात दाखल झाले. त्याच्या अंतराळ मोहिमेने 1984 मध्ये राकेश शर्माच्या ऐतिहासिक प्रवासानंतर 41 वर्षांनंतर भारताचे मानवी अंतराळ उड्डाणात पुनरागमन केले. “दुसरा मानव अंतराळात पाठवण्यासाठी भारताला 41 वर्षे आणि तीन महिने लागले. पण पुढचा वेळ जास्त लागणार नाही. आम्ही भारतातून, भारतीय रॉकेटवर, भारतीय कॅप्सूलमध्ये प्रक्षेपित करू — आणि आमचे अंतराळवीर सुरक्षितपणे परत आणू,” तो म्हणाला.शुक्ला यांनी अंतराळातील दृश्ये दाखवताना प्रेक्षकांनी विस्मयचकित होऊन पाहिले – वरच्या वातावरणातील ऑक्सिजनच्या अणूंमुळे पृथ्वीचे वक्र क्षितीज हिरवेगार चमकत आहे, एक तेजस्वीपणे प्रकाशित झालेला भारत दृष्टीक्षेपात येत आहे, हिमालय पर्वतराजी, जांभळ्या विजांच्या लखलखाटांचा लखलखाट, तारेने भरलेला सूर्य आणि अंतिम निळाशार आकाश. “सुंदर, नाही का?” त्याने विचारले. “आता दररोज 16 वेळा हे दृश्य पाहण्याची कल्पना करा. यामुळे तुम्ही प्रत्येक गोष्टीकडे कसे पाहता ते बदलते,” तो म्हणाला.प्रक्षेपणाची आठवण सांगताना शुक्ला म्हणाले की, या अनुभवाने सर्व पूर्वकल्पना मोडून काढल्या. “ज्या क्षणी इंजिन पेटले, मला वाटले ते सर्व काही गायब झाले. कंपन इतके तीव्र होते की शरीरातील प्रत्येक हाड थरथरत होते. अवघ्या साडेआठ मिनिटांत, आम्ही शून्यावरून ताशी 28,500 किमी वर गेलो,” तो म्हणाला.अत्यंत जी-फोर्सच्या परिणामांबद्दल, तो म्हणाला: “तुम्ही श्वास घेऊ शकत नाही, फक्त श्वास सोडू शकता. तुम्ही पोट वापरून श्वास घेता. म्हणूनच अंतराळ उड्डाण करण्यापूर्वी अनेक वर्षांचे प्रशिक्षण आवश्यक आहे.”मग, अचानक, इंजिन कापले आणि केबिनमध्ये शांतता पसरली. क्रू मायक्रोग्रॅविटीमध्ये प्रवेश केला होता. “तुमचे शरीर सीटवरून उठते. हात आणि पाय तरंगतात. वजनहीनतेची पुष्टी करण्यासाठी आम्ही एक लहान खेळणी सोडतो. तो क्षण तुम्हाला सांगतो. तुम्ही अंतराळात आहात,” तो म्हणाला.त्याच्या पहिल्या दिवशी, शुक्ला स्वतःला मॉड्यूल ओलांडू शकले नाहीत कारण दुसरा अंतराळवीर मध्यभागी एक प्रयोग करत होता. “मला हे समजले नाही की मी फक्त छतावर चालू शकतो. तो क्षण माझ्या मनाला खऱ्या अर्थाने जागा समजला,” तो म्हणाला.त्याच्या शरीरातही मोठे बदल झाले. द्रव डोक्याकडे सरकले, त्याचा चेहरा सुजला, त्याच्या हालचाली सुरुवातीला मंदावल्या, स्नायू कमकुवत झाले, भूक कमी झाली आणि त्याचा पाठीचा कणा वाढला – त्याला तात्पुरते 6 सेमी उंच केले. “अंतराळ आपल्याला मानवतेने याआधी कधीही भेडसावलेल्या समस्यांना सामोरे जात आहे. आणि त्या सोडवायला शिकल्याने आपल्याला पृथ्वीवरील जीवन सुधारण्यास मदत होते,” तो म्हणाला.शुक्ला यांनी कबूल केले की अंतराळातील जीवनाने अनपेक्षितपणे शांततेची भावना आणली आणि क्षणभर, त्याला परत जावे लागणार नाही अशी इच्छा देखील केली. परतीचा प्रवास मात्र प्रक्षेपणाप्रमाणेच मागणी करणारा ठरला. सूक्ष्म गुरुत्वाकर्षणात अनेक दिवस राहिल्यानंतर, त्याचे शरीर सरळ उभे राहण्यासाठी किती प्रयत्न करावे हे विसरले होते. चालणे कठीण झाले आणि त्याला सामान्य क्रियाकलाप पुन्हा सुरू करण्यापूर्वी पुनर्वसनाचे दिवस लागले.त्यांनी या मोहिमेचे वर्णन भारताच्या मानवी अंतराळ उड्डाणाच्या महत्त्वाकांक्षेची केवळ सुरुवात आहे. “आमच्याकडे गगनयान मोहिमा आहेत, अंतराळ स्थानकाची योजना आहे आणि 2040 पर्यंत चंद्रावर मानवी लँडिंगचे लक्ष्य आहे,” ते म्हणाले. “कोणास ठाऊक, आज इथे बसलेला तुमच्यापैकी कोणी चंद्रावर चालणारा पहिला भारतीय असू शकतो. म्हणून मोठी स्वप्ने पहा. धैर्याने स्वप्न पाहा. कारण आकाशाची मर्यादा कधीच नव्हती, माझ्यासाठी नाही, तुमच्यासाठी नाही आणि भारतासाठीही नाही,” तो पुढे म्हणाला, सभागृह टाळ्यांच्या कडकडाटात गुंजले.
